فنتانیل یک داروی مخدر است که برای بی هوشی، بی حسی و تسکین دردها ی مزمن استفاده می شود. در این پژوهش، سامانه های تراپوستی دارو در چسب فنتانیل حاوی چسب حساس به فشار بدون عامل و چسب های حساس به فشار با عاملیت های مختلف آکریلیک، به همراه لوریل الکل به عنوان افزاینده نفوذ تهیه شدند. اثر عاملیت های مختلف چسب ها روی نفوذ پوستی و رفتار رهایش برون تنی با استفاده از دستگاه سلول نفوذپذیری، روی پوست ناحیه شکمی موش صحرایی اندازه گیری شد. هم چنین، خواص چسبندگی نمونه ها شامل مقاومت پوستگی و چسبناکی بررسی شد. نتایج نشان می دهد، نمونه ای که دارای بیشترین مقدار چسب با گروه عاملی کربوکسیل است، کمترین مقدار شار پوستی و درصد رهایش را دارد. به طور کلی، مشاهده شده که رفتار رهایشی نمونه ها کنترل شده است و در زمان های اول از مدل سینتیکی درجه صفر و در زمان های بعد از مدل هیگوچی پیروی می کند و خواص چسبندگی نمونه ها با اضافه شدن چسب عامل دار افزایش می یابد .

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این تحقیق برای اولین بار به اثر نانوالیاف سلولزی در ساخت چسب تراپوستی بر پایه کربوکسی متیل سلولز جهت حمل داروی ناپروکسن و کنترلرهایش این دارو پرداخته شده است. در این مطالعه از نانو الیاف سلولزی تولید شده از کاه کلزا جهت ساخت فیلم نانوکامپوزیت کربوکسی متیل سلولز/نانوالیاف سلولزی با فرموالسیون مختلف استفاده شد. بررسی ویژگیهای فیزیکی نانوکامپوزیت های تهیه شده نشان داد افزایش نانوالیاف سلولزی در ساختار نانوکامپوزیت سبب افزایش ضخامت فیلم نانوکامپوزیت از µm 65 به µm 86 میکرومتر گردید. همچنین نرخ انتقال بخار آب فیلم کربوکسی متیل سلولز خالصhr. 24cm/gr 0/00386محاسبه شد که با افزودن نانوالیاف سلولزی به hr. 24cm/gr 0/00291 کاهش پیدا کرد که نشان از کاهش نفوذ مولکولهای آب به ساختار نانوکامپوزیت های تهیه شده دارد. نتایج آنالیز FTIR بارگذاری موفقیت آمیز دارو را در ساختار فیلم ها تأیید نمود. براساس بررسی خواص مکانیکی، پارامتر استحکام مکانیکی برای فیلم کربوکسی متیل سلولز خالص برابر با MPa 13/3 اندازه گیری شد که بعد از افزودن نانوالیاف سلولزی به MPa 27/1 افزایش پیدا نمود. میزان بازده بارگذاری دارو فیلم کربوکسی متیل سلولز خالص برابر %20 بود که با افزودن نانو الیاف سلولزی به %64/3 افزایش یافت. مطالعه سینتیکی رهایش دارو نشان داد به علت ساختار متراکم شبکه ای نانوکامپوزیت که ناشی از حضور نانو الیاف سلولزی است، انتشار دارواز فیلم های نانوکامپوزیتی نسبت به فیلم کربوکسی متیل سلولز خالص بسیار کندتر اتفاق افتاد که رهایش آهسته و کنترل شده دارو توسط این حامل های دارویی را نشان می دهد. یافته های این مطالعه نشان داد فیلم های نانوکامپوزیتی تهیه شده کاندیدای مناسبی جهت حمل داروی ناپروکسن به صورت تراپوستی می باشند.

در طول چند دهه اخیر، انتقال داروها به درون دستگاه جریان خون از طریق پوست به عنوان روشی جالب توجه توسط پژوهش گران مورد بررسی قرار گرفته است. روش انتقال پوستی دارو توانسته است در مقایسه با سایر اشکال متداول دارویی و سامانه های آهسته رهش (sustained release systems) انتقال دارو فوایدی ارایه دهد. هنگامی که امکان عملی تهیه این نوع دارو فراهم باشد، انتقال جلدی محصول های دارویی چه به منظور مصرف های موضعی و چه به منظور مصرف های سیستمیک، نسبت به شکل خوراکی یا تزریقی دارو می تواند فواید مختلفی از جمله استعمال مقادیر کم دارو، سطح ثابت در خون، حذف نوسان های مقدار دارو چه به شکل کاهشی و چه به شکل افزایشی و نیز اجتناب از متابولیسم ناشی از عبور اول را در بر داشته باشد. چگونگی ساختار پوست نشان دهنده نفوذ ناپذیری بالای آن نسبت به مواد خارجی و داروها است. آگاهی از این ساختار ما را برای بهینه سازی و افزایش انتقال دارو نظیر استفاده از پیش داروها (prodrugs)، تشدید کننده های شیمیایی (chemical enhancing)، یونتوفورز (iontophoresis)، الکتروپوریشن (electroporation) و استفاده از امواج فراصوت (ultrasound) رهنمون می کند که در حقیقت اساس تمهیدات عملی و مطالعاتی اخیر را تشکیل می دهند. در این مطالعه به بررسی ساختار و عملکرد پوست، مسیرهای پوستی، اندرکنش میان پوست و سیستم های انتقال دارو و نیز فواید و ضررهای بهره گیری از پوست به عنوان یک راه برای انتقال دارو پرداخته شده و ویژگی ها و اندرکنش سه جزو، یعنی پوست، دارو، حامل های انتقال دهنده دارو نیز در نظر گرفته خواهد شد.

تادالافیل به دلیل داشتن پنجره درمانی طولانی و پتانسیل کمتر در ایجاد اختلال بینایی، پذیرش بالینی گسترده ای برای درمان اختلالات نعوذ کسب نموده است. دارورسانی پوستی از حذف سیستمیک و تداخل دارو-دارو و غذا-دارو جلوگیری می کند و با کاهش دوز دارو عوارض جانبی را کاهش می دهد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر فرمولاسیون میکروامولسیونی بر دارو رسانی پوستی تادالافیل از پوست موش صحرایی صورت گرفت. میکروامولسیون های تادالافیل با استفاده از روش دیاگرام فازی با نسبت مناسب مخلوط روغن و آب انتخاب و تهیه شد. طراحی فاکتوریل با سه متغیر در دو سطح برای آماده سازی هشت فرمولاسیون انجام شد. میکروامولسیون های حاوی 05/0 تادالافیل با مقدار مناسبی فاز روغنی (اولییک اسید، ترانسکوتول پی)، سورفکتانت (تویین80 و اسپن 20) و کوسورفکتانت (پروپیلن گلیکول) تهیه شدند. ماده دارویی در فاز روغن حل شد. خصوصیات فیزیکوشیمیایی این میکروامولسیون ها مانند اندازه ذره ای، ویسکوزیته، آزادسازی، عبور پذیری پوستی میکرو امولسیون از پوست موش صحرایی با استفاده از سلول های فرانز ارزیابی شدند. اندازه قطره ای میکرو امولسیون ها در محدوده کمتر از 100 نانومتر، ویسکوزیته در محدوده ی 2/114 تا 2/239 سانتی پواز بود. در مطالعات انجام شده پارامترهای اسیدیته، درصد آزادسازی دارو در ساعت دوم، درصد آزادسازی دارو در ساعت 24 ام، ویسکوزیته، Tlag و Dapp با متغییرهای مستقل ارتباط معنادار داشتند. کینتیک انتشار داروها در میکروامولسیون های انتخاب شده نشان داد که در مقایسه با محلول تادالافیل، آزادسازی در طول زمان صورت می گیرد. تمام میکروامولسیون ها باعث افزایش معنی دار ضریب شار و نفوذ پذیری پوست می شود.

سابقه و هدف: امروزه سامانه های دارورسانی تراپوستی (TDDS)، به عنوان جایگزین مناسبی برای شکل های دارویی خوراکی و تزریقی، در حال توسعه هستند. این سامانه ها که برای انتقال دارو به سیستم گردش خون از راه پوست طراحی شده اند، دارای مزایای متعددی همچون اجتناب از متابولیسم عبور اول کبدی، رهایش پیوسته و کنترل شده دارو، کاهش عوارض جانبی و همچنین سهولت استفاده هستند. هدف این پژوهش، فرموله کردن ژل تراپوستی آلپرازولام به عنوان یک ضد اضطراب کوتاه اثر و پر مصرف از دسته بنزودیازپین ها، بر پایه ساختار نانولیپوزوم بود. روش بررسی: در ابتدا مقادیر مختلف فسفولیپید و کلسترول جهت ساخت نانولیپوزوم های حاوی آلپرازولام با روش تزریق حلال مورد استفاده قرار گرفت. آزمون های تعیین اندازه وزیکول و بازده محصورسازی بر روی نمونه ها انجام شد و برای یافتن فرمولاسیون بهینه، مدل های آماری بر پایه متدلوژی سطح پاسخ (RSM)، توسعه داده شد. ساختار لیپوزومی بهینه پس از بررسی خصوصیات مورفولوژی، برای ساخت ژل تراپوستی آلپرازولام mg/g 5/0 مورد استفاده قرار گرفت. سه نمونه ژل با غلظت های مختلف کربومر ساخته شد و تحت آزمون های ویسکوزیته، پایداری و نفوذ پوستی in vitro قرار گرفت. یافته ها: فرمولاسیون بهینه ساختار لیپوزومی شامل mg/mL 10 فسفولیپید و w/w 10 % کلسترول بود که منجر به ساخت نانولیپوزوم هایی با اندازه nm 115 و بازده محصورسازی 91% شد. با افزایش غلظت کربومر در ژل، سرعت نفوذ دارو در پوست کاهش یافت. نتیجه گیری: ژل تراپوستی آلپرازولام با نفوذ پوستی قابل قبول، پایداری مطلوب و خصوصیات فیزیکی-شیمیایی مناسب، با موفقیت در این پژوهش تهیه شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

چسب های جراحی از جمله بیومتریال های جدید هستند و هنوز جای پیشرفت زیادی دارند. یک چسب بافتی خوب باید علاوه بر عملکرد عالی، خواص بالینی قابل قبولی نیز داشته باشد. چسب های پزشکی به چسب های بافت نرم، سخت، سامانه های رهایش دارو و چسب های زیستی تقسیم می شوند. خواص ویسکوالاستیک, قابلیت خیس کنندگی چسب و غلظت آن را روی پوست مشخص می کند. چسب های بافت نرم به دو گروه چسب های پوست و چسب های اندام های داخلی تقسیم می شوند. چسب های اندام های داخلی شامل سیانوآکریلات ها و فیبرین هستند. چسب های فیبرین از مرحله آخر مکانیزم انعقاد خون تقلید کرده و شامل دو جزء اصلی فیبرینوژن و ترومبین هستند. از خصوصیات بارز چسب های سیانوآکریلات می توان به عدم نیاز به کاتالیزور، سرعت پلیمریزاسیون بالا و ایجاد اتصال قوی اشاره نمود. چسب های سیانوآکریلات قابلیت عمل به عنوان سد میکروبی را نیز دارند. یک چسب سیانو آکریلات پزشکی ایده آل باید دارای زنجیره بلند، تافنس مناسب و زیست سازگاری بالا باشد. از برندهای تجاری / پزشکی این چسب ها می توان به Dermabond و Indermil اشاره نمود. این مقاله به معرفی، مکانیزم عمل و آخرین پیشرفت ها در زمینه چسب های جراحی بافت های داخلی می پردازد.

فرضیه: چسب های درزگیر بر پایه پلیمر سیلانی اصلاح شده، به دلیل کاربردهای مختلف و قابلیت مطلوب، سهم عمده ای از بازار مصرف را به خود اختصاص داده اند. روش ها به منظور تعیین پارامترهای بهینه فراوری، مراحل مختلف عمل آوری سطح زیرایند آلومینیمی شامل چربی زدایی، سمباده زنی و اعمال آستری بررسی شد. در این راستا، عملکرد چهار نوع چربی زدا و دو نوع آستری پایه سیلانی ارزیابی شدند. همچنین، ضخامت بهینه لایه چسب برای دست یابی به حداکثر استحکام اتصالات چسبی تعیین شد. اثر نوع محلول چربی زدا و آسترهای پایه سیلانی بر استحکام چسبندگی چسب درزگیر، با آزمون استحکام برشی هم پوشان ارزیابی شد. اثر ضخامت لایه چسب بر استحکام چسبندگی و چقرمگی شکست با آزمون های استحکام برشی هم پوشان و استحکام گسستگی بررسی شد. یافته ها ضخامت بهینه لایه چسب، بر اساس نتایج استحکام برشی 0. 5mm و بر اساس نتایج چقرمگی شکست 1. 25mm تعیین شد. کاهش استحکام اتصال چسبی در ضخامت های بیشتر را می توان به حبس حباب هوا در لایه چسب و اثر کمتر زیرایند نسبت داد. همچنین، حداقل الزامات عمل آوری سطح آلومینیم، چربی زدایی و سمباده زنی سطح تعیین شد که موجب تغییر نوع شکست از چسبی به هم چسبی شد. به کارگیری دو نوع آستری سیلانی دارای گروه اپوکسی، گلیسیدوکسی پروپیل تری متوکسی سیلان، (GPS) و گروه آمین، تری اتوکسی سیلیل پروپیل آمین (APS)، بر بهبود دوام اتصال چسبی، حتی پس از گذشت 2500h پیرسازی چرخه ای موثر شناخته شد

سیستم های دارو سازی مخاط چسب به علت توانایی چسبیدن و باقی ماندن بر سطوح مخاطی و آزاد سازی آهسته داروی موجود در خود، به عنوان اشکال دارویی نوین مطرح شده اند. یکی از اشکال دارویی مخاط چسب که مطالعات محدودی بر روی آنها انجام شده، ژل های دهانی هستند که می توانند خصوصا برای درمان بیماری های موضعی دهان نظیر آفت بسیار مفید واقع شوند. لذا هدف از انجام این تحقیق بررسی مواد مخاط چسب مختلف جهت تهیه ژل و سنجش کارآیی آنها در شرایط in vitro بود . بدین منظور با استفاده از پلیمرهای مختلف شامل کربوپل ها، مشتقات سلولزی و چندین پلیمر طبیعی، ژل های آبی تهیه شدند. در تهیه ژل ها سعی شد که قوام ظاهری آنها در حد یکسانی باشد. پس از تهیه ژل ها و بررسی خواص ظاهری و یکنواختی آنها، مشخص شد که ژل های حاصله از کربوپل ها مناسب تر از سایر ژل های تهیه شده بودند. سپس قدرت و مدت زمان مخاط چسبی ژل های تهیه شده در شرایط in vitro به روده موش صحرایی (rat)، به عنوان غشاء مخاطی مدل، در محیط بافر فسفات PH=6.8 و دمای 37ºC بررسی شد. نتایج حاصله نشان داد که بیشترین قدرت مخاط چسبی مربوط به ژل های حاصله از کربوپل ها می باشد، خصوصا کربوپل های934P (C934) و974P (C974) . در میان سایر پلی مرهای بررسی شده تنها سدیم کربوکسی متیل سلولز از قدرت مخاط چسبی نسبتا مناسبی ولی به مراتب کمتر از ژل های حاصله ازC974 و C934 ، برخوردار بود. با انجام آزمون مدت زمان مخاط چسبی بر روی ژل های تهیه شده، مشخص شد که ژل های حاصله از پلیمر هیدروکسی پروپیل سلولز که از قدرت مخاط چسبی پایینی برخوردار بودند، برای مدت زمانی بیشتر از ژل های حاصله از C934 و C974 در تماس با مخاط باقی ماندند.این یافته اهمیت انجام این آزمون را در کنار آزمون تعیین قدرت مخاط چسبی، جهت انتخاب مطلوبترین فرمولاسیون مخاط چسب نشان می دهد. در نهایت ژل های حاصله از C934 و C974 که از نظر خواص ظاهری، قدرت مخاط چسبی و مدت زمان باقی ماندن بر روی مخاط در حد مطلوبی بودند، به عنوان پایه های منتخب جهت تهیه ژل دهانی مخاط چسب برگزیده شدند.